Dwudziestu pięciu piłkarzy zagrało w barwach Ślęzy Wrocław podczas dotychczasowych spotkań w Betclic III lidze (gr. 3).

 

Najczęściej, bo po osiemnaście razy wystąpiło trzech zawodników: Przemysław Toboła, Błażej Jakóbczyk i Robert Wójcik.

Najwięcej minut na boisku spędził Robert Pisarczuk (1475).

 

 

Oto całe zestawienie:

 

	Imię i nazwisko	Mecze	Minuty
1.	Przemysław Toboła	18	1454
2.	Błażej Jakóbczyk	18	1257
3.	Robert Wójcik	18	943
4.	Robert Pisarczuk	17	1475
5.	Przemysław Marcjan	17	1452
6.	Afonso	16	1357
7.	Aleksander Kifert	16	1283
8.	Kacper Kozioł	15	1346
9.	Kacper Bieńkowski	14	1171
10.	Karol Chmielewski	14	641
11.	Jakub Zawadzki	13	875
12.	Jakub Bohdanowicz	11	883
13.	Mikołaj Wawrzyniak	11	847
14.	Sebastian Jezierski	11	393
15.	Kristians Kauselis	11	393
16.	Maksym Kucherenko	9	516
17.	Tomasz Mamis	7	567
18.	Mateusz Konopka	7	56
19.	Konrad Korba	6	224
20.	Jakub Kotlarz	6	134
21.	Maciej Drzymkowski	5	139
22.	Radosław Sypniewicz	5	274
23.	Maciej Góral	3	26
24.	Kaique	3	22
25.	Oskar Zawanowski	1	1

.

Runda jesienna sezonu 2025/26 była najsłabszą w wykonaniu Ślęzy, od momentu powrotu do III ligi, czyli od sezonu 2012/13. Na szczęście pod koniec jesiennych zmagań, drużyna 1KS-u wygrała kilka spotkań, czym znacząco poprawiła nasze humory przed długą, zimową przerwą.

 

Już poprzedni sezon nie był łatwy dla naszego zespołu, ale ostatecznie dosyć pewnie uplasował się on w środku tabeli (7 miejsce). Przed rozpoczęciem bieżących rozgrywek też zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że łatwo nie będzie. Nie ma co ukrywać, że także w III lidze duże znaczenie mają pieniądze, a nasz klub pod względem budżetu wyraźnie ustępuje większości tych, co rywalizują w grupie 3. To też ma wielki wpływ na budowanie kadry przed każdym sezonem, a przed obecnym w zespole trenera Grzegorza Kowalskiego doszło do sporego przemeblowania. Odeszło z drużyny kilku znaczących zawodników. Przede wszystkim piłkarskie buty na kołku zawiesił Mateusz Kluzek. Odeszli też m.in. Miłosz Kozik, Kamil Olek i Vinicius. Wcześniej, bo w trakcie rundy wiosennej doszło też do rozstania z Pawłem Wojciechowskim. Zastąpienie tych zawodników nie było łatwe i tak naprawdę udało się to uczynić tylko po części. Kilka transferów, nie ma co kryć, było nietrafionych. Z tych z których możemy być zadowoleni, to na pewno pozyskanie Konrada Korby i Tomasza Mamisa. W przypadku tych dwóch piłkarzy, na ich debiut musieliśmy jednak długo poczekać. Tomek dołączył do nas w trakcie sezonu i zagrał dopiero w 12. kolejce. Konrad co prawda złożył podpis pod umową ze Ślęzą jeszcze przed startem rozgrywek, ale kontuzja spowodowała, że pierwszy raz na boisko wybiegł w starciu ligowym, dopiero w 13. kolejce. Problemy ze zdrowiem zawodników towarzyszyły naszej drużynie praktycznie przez całą jesień, a ich początkiem był udział grupy piłkarzy Ślęzy w turnieju finałowym Regions’ Cup. Nie dość, że przez te zawody stracili oni większość okresu przygotowawczego, to też praktycznie każdy z nich powrócił z nich z większymi lub mniejszymi urazami. Poza wspomnianym Konradem Korbą, który również występował w turnieju w San Marino, w pierwszych meczach nie zagrał Mikołaj Wawrzyniak, którego choć potem pojawiał się na boisku, problemy zdrowotne nie opuszczały przez całą rundę, w trakcie której zagrał tylko 11. spotkań. Oczywiście, jak to w naszym klubie dzieje od wielu sezonów, w kadrze pierwszego zespołu znalazło się wielu młodzieżowców, z których duża część to jeszcze juniorzy. W trakcie rundy dostawali oni swoją, czy ją wykorzystali ? Z tym bywało różnie. W każdym razie nie było podczas całej rundy meczu, w którym trener Kowalski miał do dyspozycji wszystkich zawodników, a w praktycznie w każdym, wypadało ich kilku.

Początek sezonu nie był może obfitujący w punkty, ale też gra żółto-czerwonych źle nie wyglądała. Brakowało trochę szczęścia, bo tak możemy powiedzieć po przegranych meczach z LZS-em Starowice, Górnikiem II Zabrze i Spartą Katowice, czy też remisie w Jeleniej Górze. Po 5. kolejkach Ślęza miała na koncie 7 pkt i nikt chyba nie przypuszczał wówczas, że w kolejnych siedmiu meczach, 1KS wzbogaci swoje konto o zaledwie 1 pkt. Tak też jednak się stało, a drużyna wpada w głęboki dołek. Cały czas jednak mocno wierzyliśmy, że w końcu musi dojść do przełamania, że wrocławianie muszą zacząć strzelać bramki i zdobywać punkty. Paradoksalnie, symptomy poprawy zobaczyliśmy w przegranym 0:5 meczu na własnym boisku z Górnikiem Polkowice. W pierwszej połowie starcia z ówczesnym liderem, to Ślęza była zespołem lepszym, a feralny początek drugiej odsłony, zadecydował o porażce. To, że forma żółto-czerwonych idzie w górę, potwierdzenie znalazło w meczu 1/8 finału rozgrywek Pucharu Polski strefy wrocławskiej. Ślęza wybrała się do Sułowa, na starcie z dolnośląskim dream teamem, jakim jest Barycz. Praktycznie wszyscy widzieli gospodarzy w roli faworyta tej potyczki, a tymczasem 1KS po świetnym meczu zwyciężył 4:1. Wyjazd do Legnicy miał ogromne znaczenie, i choć gospodarze wystawili przeciwko żółto-czerwonym praktycznie pierwszoligowy skład, zakończył się zwycięstwem Ślęzy. Nasze nastroje stonowane zostały po porażce u siebie ze Skrą, a także po pechowym remisie w Woliborzu (stracony gol w ostatniej akcji). Koniec jesieni był już jednak bardzo dobry, bo nasz zespół wygrał trzy mecze z rzędu i tylko żałować możemy, że warunki atmosferyczne nie pozwoliły zgrać zaplanowanego jeszcze na ten rok meczu w Starowicach.

Końcówka jesieni pozwala nam bardziej optymistycznie oczekiwać na wiosenne zmagania, choć cały czas sytuacja w tabeli 1KS-u jest bardzo trudna. W czwartek piłkarze odbyli ostatni trening, i udali się na urlopy. Już na początku stycznia spotkają się ponownie, by rozpocząć przygotowania do piłkarskiej wiosny. W tych przygotowaniach udziału brać już nie będą Maksym Kucherenko, Kristians Kauselis i Kaique, z którymi umowy zostały rozwiązane. O kolejnych zmianach kadrowych będziemy informować, gdy zostaną one oficjalnie potwierdzone. Wkrótce też zaprezentujemy plan sparingów.

Wszystkim, którzy przez całą jesień wspierali Ślęzę, serdecznie za to dziękujemy i do zobaczenia wiosną.

Żeński zespół Ślęzy Wrocław ma za sobą najlepszą rundę, od momentu awansu do Orlen I Ligi Kobiet.

 

W sezonie 2023/24 Ślęza jesienią zdobyła 21 pkt, a wiosną 22. W następnych rozgrywkach ponownie po rundzie jesiennej na koncie naszej drużyny znajdowało się 21 pkt, a wiosną doszło 18. Teraz za nami są zmagania rundy jesiennej sezonu 2024/25, po której Ślęza zdobyła punktów 24.

Od momentu awansu na zaplecze Ekstraligi, Ślęza dwukrotnie plasowała się w czołówce tabeli. Choć wśród kibiców pojawiały się głosy, że drużyna zawiodła, gdyż nie awansowała, lub też takie, że nasz klub awansować nie chce, to były to wierutne bzdury. Takie opinie wygłaszali przede wszystkim ci, co nie znają zupełnie realiów panujących w I lidze. Nie jest to już liga typowo amatorska, a pieniądze znaczą w niej coraz więcej. Prawda jest taka, że nasz klub pod względem finansowym do potentatów nie należy, a mimo to potrafi toczyć równorzędne boje z tymi, których sytuacja finansowa jest znacznie lepsza. Dlatego też osiągnięcia zespołu w poprzednich sezonach trzeba cenić. Tym, którzy wiedzą lepiej i twierdzą, że Ślęza nie chce awansować, odpowiemy krótko, że mijają się z prawdą i bez względu na wszystko, nasza drużyna zawsze będzie grać o jak najwyższe miejsce, a gdyby udało się uzyskać awans, to byłoby wspaniale.

Po poprzednim sezonie w kadrze zespołu prowadzonego przez Arkadiusza Domaszewicza doszło do wielu zmian. Z drużyny odeszło kilka bardzo ważnych piłkarek – Małgorzata Rogus, Paulina Pompa, Aleksandra Gruchała i Dasza Krawczuk. Nowymi zawodniczkami zostały za to Joanna Węcławek, Dominika Koleničková, Wiktoria Sroka i Katarzyna Watral. Drugą bramkarką, została Anna Kowalik. Wszystkie te transfery możemy uznać za bardzo udane, bo każda z tych dziewczyn sporo wniosła do drużyny, a przede wszystkim dostosowała się charakterem do pozostałych koleżanek.

Niestety, nie obyło się od problemów zdrowotnych. Z tego powodu całą rundę straciła Wiktoria Gąsiorek, a i Daria Matuszewska do gry wróciła dopiero pod koniec jesieni. W trakcie sezonu też problemów z kontuzjami nie brakowało, a dziewczyną, która miała największego pecha była Marta Rozwadowska, która dwukrotnie doznawała dosyć poważnych urazów.

Przygotowania do nowego sezonu drużyna rozpoczęła szybko, bo już pod koniec czerwca, a w lipcu rozegrała serię meczów sparingowych, w których mimo sporych rotacji w składzie, wyglądała obiecująco. Większość tych spotkań, w tym z ekstraligową Pogonią Tczew, zakończyła się zwycięstwami 1KS-u. W trakcie okresu przygotowawczego, Ślęza po raz drugi zagrała w Mistrzostwach Polski Socca i po raz drugi sięgnęła po złote medale.

Rozgrywki ligowe nasza drużyna rozpoczęła od dwóch remisów, u siebie z Polonią Środa Wlkp i w Koninie z Medykiem. Choć w oby przypadkach były to remisy z silnymi rywalami, to po każdym z nich odczuwaliśmy lekki niedosyt, bo też w obu tych starciach 1KS prowadził i to prowadzenie tracił, a w Koninie nastąpiło to w 86 minucie. Potem żółto-czerwona drużyna zanotowała serię sześciu z rzędu zwycięstw, z czego cztery, to były zwycięstwa różnicą jednej bramki. Ta seria przerwana została przegranym starciem z Legią, z czego jednak nikt większej tragedii nie robił. Bardziej bolesny był remis w Radomiu, ale na szczęście runda zakończona została pozytywnym akcentem, czyli zwycięstwem na KKP Bydgoszcz.

Jesienią, w meczach ligowych, w zespole Ślęzy zagrały 23 piłkarki, w tym spora grupa juniorek. Komplet spotkań zanotowały Bianka Raduj, Oliwia Szewczyk, Joanna Węcławek, Dominika Woźniak, Oliwia Adamiec, Wiktoria Sroka,  Dominika Kolenickova i Nikola Góra. Dwie pierwsze z tej grupy ani na moment nie opuściły boiska. Najwięcej bramek – 6 – strzeliła Oliwia Adamiec, a najwięcej asyst zanotowała Dominika Kolenickova – 6. Najbardziej niegrzeczną zawodniczką 1KS-u była Joanna Węcławek, trzykrotnie napominana żółtymi kartkami.

Oprócz meczów w lidze, Ślęza rywalizowała i rywalizować będzie nadal w rozgrywkach Orlen Pucharu Polski. Choć w poprzednich sezonach żółto-czerwona ekipa dwukrotnie dochodziła w nich do ćwierćfinału, to największy sukces odniosła 18 października bieżącego roku. Tego dnia odbył się mecz, który na długo pozostanie w naszej pamięci. Los sprawił, że w 1/32 finału doszło do derbów Wrocławia, w którym zdecydowanym faworytem był oczywiście Śląsk. Tymczasem po niesamowitym meczu, po dogrywce, grając ponad godzinę w dziesiątkę, Ślęza wygrała 4:2. W kolejnej rundzie, już w mniej spektakularny sposób nasza drużyna wygrała w Krośnie z Beniaminkiem, dzięki czemu również wiosną czekać nas będą pucharowe emocje.

Teraz dziewczyny przebywają na zasłużonych urlopach, by wraz z początkiem nowego roku rozpocząć przygotowania do rundy rewanżowej, która zapowiada się pasjonująco. Za tę jakże fajną jesień dziękujemy zarówno piłkarkom, jak i też sztabowi szkoleniowemu. Dziękujemy również kibicom za wsparcie, które z pewnością pomagało dziewczynom i do zobaczenia na wiosnę.

 

 

 

 

Grupa 3, rozgrywek Betclic III Ligi zakończyła tegoroczne zmagania. Jak zawsze, po zakończeniu piłkarskiej jesienii, podsumowujemy występy poszczególnych klubów.

 

1. LECHIA ZIELONA GÓRA – 18 meczów – 39 pkt – najlepszy strzelec, Kamil Olek, 14 bramek
Potwierdziły się przedsezonowe zapowiedzi, że Lechia w tym sezonie mierzyć będzie w awans. Lechia ma za sobą doskonałą jesień, podczas której przegrała zaledwie jeden mecz. Zespół bardzo dobrze spisywał się w ofensywie (ustępując pod tym względem o jedną bramkę rezerwom Zagłębia), a jeszcze lepiej w defensywie, tracąc zaledwie 10 bramek. Przewaga w tabeli Lechii nie jest jednak tak duża, by można o niej mówić, że jest stuprocentowym faworytem do awansu.

2. SPARTA KATOWICE – 19 meczów – 38 pkt – najlepsi strzelcy, Rafał Kuliński i Mateusz Mazurek, po 4 bramki
Beniaminek ze stolicy Górnego Śląska, to największa rewelacja rozgrywek. Katowiczanie od początku rozgrywek zaskakiwali swoją dyspozycją, potrafiąc odprawić z kwitkiem m.in. Górnika Polkowice, czy też dzieląc się punktami z Lechią. Sparta przez moment była nawet liderem i mogła nim być poprzez całą zimową przerwę, gdyby nie gorsza końcówka jesieni. W niczym to jednak nie umniejsza bardzo dobrej oceny beniaminka.

3. GÓRNIK POLKOWICE – 17 meczów – 36 pkt – najlepszy strzelec, Szymon Skrzypczak, 6 bramek
Tym razem przed sezonem, tak jak to bywało przed poprzednimi, nie słychać było z Polkowic buńczucznych zapowiedzi o awansie, a w ciszy zbudowano drużynę, która o ten awans realnie walczy. Znakiem rozpoznawczym Górnika jesienią, była walka do końca, przez co w kilku meczach udawało się odwrócić ich losy, po bramkach strzelanych w samych końcówkach.

4. ZAGŁĘBIE II LUBIN – 18 meczów – 34 pkt – najlepszy strzelec, Wojciech Szafranek, 7 bramek
Po spadku z II ligi nie wiadomo było, czego po rezerwach Zagłębia można było się spodziewać. W pierwszej części sezonu lubinianie grali w przysłowiową kratkę, ale im dalej, tym było lepiej, a po znakomitym jesiennym finiszu, Zagłębie II wciąż liczy się w rywalizacji o powrót na wyższy szczebel rozgrywkowy.

5. PANATTONI GOCZAŁKOWICE-ZDRÓJ – 18 meczów – 31 pkt – najlepszy strzelec, Filip Żagiel, 7 bramek
Bardzo solidna jesień w wykonaniu drużyny z Goczałkowic, która zakończyła się jednak dużym wstrząsem, jakim było odejście duetu szkoleniowego tuż przed końcem jesiennych rozgrywek, co też, być może, przełożyło się na wyniki w dwóch ostatnich meczach.

6. CARINA GUBIN – 19 meczów – 28 pkt – najlepszy strzelec, Przemysław Haraszkiewicz, 8 bramek
Po rewelacyjnym poprzednim sezonie, Carina została rozebrana, zwłaszcza przez zielonogórską Lechię. Zespół po tych stratach musiał się jakoś pozbierać i się pozbierał, choć w początkowej fazie rozgrywek łatwo nie było. Po jednym względem nic się w zespole z Gubina nie zmieniło, a mianowicie, że wciąż lepiej punktuje on na wyjazdach niż na własnym obiekcie. Warto jeszcze nadmienić, że Carina jest jedyną w stawce drużyną, która poradziła sobie z liderem z Zielonej Góry.

7. SKRA CZĘSTOCHOWA – 18 meczów – 28 pkt – najlepszy strzelec, Ivan Metlushko, 12 bramek
Przed sezonem była niepewność, czy spadkowicz przystąpi do trzecioligowych zmagań. Ostatecznie tak się stało, po tym jak pomocną dłoń wyciągnął Raków, przekazując sporą grupę swoich zawodników do lokalnego rywala. Tak zbudowany na prędce zespół poradził sobie dobrze, co najlepiej potwierdza miejsce w górnej części tabeli.

8. MKS KLUCZBORK – 18 meczów – 27 pkt – najlepszy strzelec, Michał Biskup, 7 bramek
Po nieudanej próbie awansu (odpadnięcie w barażach), MKS typowany był jako jeden z głównych kandydatów do awansu w bieżącym sezonie, a tymczasem jest od tego celu bardzo daleko. Jedną z przyczyn takiego stanu jest spora ilość kontuzji, jaka prześladowała ten zespół przez całą jesień, ale czy do końca jest to przyczyną słabszej niż się spodziewano postawy tej drużyny ? Na to pytanie muszą znaleźć odpowiedź osoby zarządzające zespołem z Kluczborka.

9. WARTA GORZÓW WLKP. – 18 meczów – 26 pkt – najlepszy strzelec, Karol Gardzielewicz, 4 bramki
Po udanych poprzednich rozgrywkach, w obecnych Warta nieco spuściła z tonu, ale mimo to zajmuje dosyć pewne miejsce w środku tabeli, a raczej więcej po tej drużynie oczekiwać nie należy.

10. GÓRNIK II ZABRZE – 19 meczów – 24 pkt – najlepszy strzelec, Jakub Jeleń, 9 bramek
Rezerwy Górnika grały bardzo nierówno, przeplatając dobre okresy, ze zdecydowanie gorszymi. Górnik II rozpoczyna stawkę mocno zagrożonych zespołów, choć kilka drużyn będących wyżej w tabeli, wcale jeszcze pewnego utrzymania też nie ma.

11. KARKONOSZE JELENIA GÓRA – 17 meczów – 24 pkt – najlepszy strzelec, Dawid Kasprzyk, 12 bramek
Kolejny sezon, w którym przed sezonem wydawać się mogło, że Karkonosze stać na wiele więcej, do czego upoważnia potencjał tego zespołu, i ponownie grają zdecydowanie poniżej oczekiwań.

12. POLONIA NYSA – 18 meczów – 23 pkt – najlepszy strzelec, Maksymilian Podgórski, 10 bramek
Pierwszy od lat beniaminek z Opolszczyzny, których nie jest typowym dostarczycielem punktów, choć jego sytuacja wcale łatwa nie jest. Polonia w wielu meczach prezentowała się bardzo dobrze, ale zbyt często, najwięcej w lidze, swoje mecze remisowała, co też plasuje ten zespół na skraju strefy spadkowej. Mimo to, jesień drużyny z Nysy trzeba ocenić pozytywnie.

13. ŚLĘZA WROCŁAW – 18 meczów – 21 pkt, najlepszy strzelec, Przemysław Marcjan, 7 bramek
Podsumowanie jesieni w wykonaniu Ślęzy, znajdzie się w osobnym artykule.

14.SŁOWIANIN WOLIBÓRZ – 18 meczów – 19 pkt najlepsi strzelcy, Wojciech Szuba, Adam Bońkowski, Dorian Krakowski, po 4 bramki
Niezła pierwsza część jesieni w wykonaniu beniaminka i zdecydowanie gorsza druga. To powoduje, że Słowianina czeka trudny bój wiosną, by przygoda tego zespołu z III ligą potrwała dłużej, niż jeden sezon.

15. MIEDŹ II LEGNICA – 18 meczów – 16 pkt – najlepszy strzelec, Modou Keita, 9 bramek
Rezerwy Miedzi niczym nie przypominały drużyny z czołówki w poprzednim sezonie. Dopiero w końcówce jesieni zespół zaczął grać lepiej, co jednak nie pozwoliło opuścić strefy spadkowej.

16. PNIÓWEK PAWŁOWICE – 19 meczów – 15 pkt – najlepszy strzelec, Dawid Hanzel, 12 bramek
Pniówek od lat imponował solidnością, ale w tym sezonie tej solidności zdecydowanie brakowało. Problemem drużyny z Pawłowic była skuteczność, bo gdy Dawid Hanzel strzelił 12 bramek, to wszyscy pozostali zawodnicy Pniówka, strzelili ich zaledwie 7.

17. LZS STAROWICE DOLNE – 18 meczów – 13 pkt – najlepsi strzelcy, Dawid Gruszecki i Michał Skowron, po 3 bramki
Paradoksalnie, mimo przedostatniego miejsca, była to najlepsza jesień w historii trzecioligowej rywalizacji LZS-u. Zespół ten zdecydowanie lepiej czuł się na boiskach rywali, na których zdobył 10 pkt, przy zaledwie 3. u siebie. Choć w sporcie niczego przesądzać nie można, dużo wskazuje na to, że LZS po raz kolejny zakończy przygodę w III lidze po jednym sezonie.

18. STAL JASIEŃ – 18. meczów – 7 pkt – najlepszy strzelec, Kamil Kurianowicz, 11 bramek
Zderzenie Stali z trzecioligową rzeczywistością okazało się być bardzo bolesne, mimo odważnych zapowiedzi przed startem rozgrywek. Co gorsza pod koniec jesieni z Jasienia zaczęły napływać niepokojące informacje, z groźbą wycofania drużyny z rozgrywek włącznie. Jesień udało się ostatecznie dograć, a jak będzie wiosną ? Życzymy klubowi z Jasienia, by zdołał się pozbierać i byśmy wiosną wciąż widzieli go na boiskach.